De Tafel van An

Culinair genieten op maat

Welkom, ik ben An!

______________________________________________________________________________________________________________________________


Anneke Rutgers, eigenaresse van De Tafel van An en B&B Bij An

Ik ben eigenaresse van De Tafel van An en B&B Bij An.

Als echte levensgenieter, laat ik mij wijn, bier en spijs goed smaken. Ik hou van lezen en verslind stapels kookboeken. Ik verzamel bijzondere recepten en mag graag de keuken in 'duiken' om tot een spraakmakend gerecht te komen. 

Ik ben zelfstandig werkend kok en heb aan de Academie voor Gastronomie, De Echoput te Apeldoorn de turbo-koksopleiding van Peter Klosse afgerond.

Vanzelfsprekend werk ik volgens de HACCP-eisen en ben ik in het bezit van het diploma Sociale Hygiëne.

De producten die ik gebruik zijn vershet liefst biologisch of uit eigen tuin. Mijn gerechten worden zoveel mogelijk puur, ambachtelijk en met respect en liefde voor u klaargemaakt.

In mijn vrije tijd doe ik mijn best om mijn culinaire kennis en vaardigheden te vergroten. Ik volg kookcursussen, o.a. op het gebied van bonbons, patisserie, de Mediterrane keuken, koken met kruiden en planten uit de vrije natuur, sushi, verse pasta's en pizza's maken, jam en ijs maken, garneringen en nog veel meer. 

Men vindt mij gastvrij en creatief. Ik maak mijn eigen recepten en mijn amuses zijn populair. 

Sinds een aantal jaren hou ik me intensief bezig met wijn en spijs (Wijnbrevet, SDEN3) en met bier en spijs (Bierbrevet SWEN2). Ik vind het leuk om mijn kennis te delen en geef regelmatig workshops.

Als coachkok geef ik adviezen, bijvoorbeeld bij de samenstelling van menu's, kookadvies, wijn- of bierkeuze of als u iets bijzonders op tafel wilt zetten. Neemt u hiervoor gerust contact met mij op.

______________________________________________________________________________________________________________________________

An's blog en recepten

______________________________________________________________________________________________________________________________

Berend

Er was eens een fiets op het station.

Zij stond daar al jaren.

Zo’n roze geval met groene strepen en een zwarte bel.

Zo’n fiets, opvallend, met toeters en bellen.

Het was de fiets van Berend.

Hij had ’m op het station achter gelaten

En was daarna met de trein naar Den Haag gegaan.

Niemand had ooit nog iets van hem vernomen.

Zij wacht nog steeds op hem. 

Granités roses

Imposante roze rotsen rijzen
uit de zee omhoog.
De getijden zijn bepalend of ik
deelneem aan het spel
van zand en water.
De zee ademt,
grote schepen bewegen in de verte.
Aan mijn voeten ligt
een zeester.


______________________________________________________________________________________________________________________________

Provence

Oogstrelende lavendelvelden geuren mij tegemoet.

Lange rijen planten, die me tot kalmte brengen.

In de verte klinkt de roep van een

verscholen kerk.

Mooi, hoe geuren en geluiden harmonisch

met elkaar vermengen.

       

Genietend snuivend kijk ik om me heen.

Een schitterend kleurenpalet ontvouwt zich

voor mijn blik.

Ach, waren we maar altijd bij elkaar:

    

Frankrijk, de Provence, mijn geliefde en ik. 

______________________________________________________________________________________________________________________________

Nog 1x

Ik hang al jaren in het donker op zolder. Verstopt in zo’n muf ruikende plastic hoes, tussen een maxi rok en een glitterblouse uit de vorige eeuw. Niet versleten, wel vergeten.

Vroeger was alles anders. Ik schitterde op galafeesten. Als zij in mij een ruimte binnenkwam, dan waren alle ogen op mij gericht. Niemand heeft zo’n mooie zwarte veloursjurk met een diepe split en kruislings gedrapeerde schouderbandjes op de rug. Niemand valt zo soepel, ruikt zo lekker en is zo aaibaar als ik.

Ik hoor nog de dansmuziek. Ik zie nog hoe de mannen naar me kijken en hoe de vrouwen met een gênant gebaar hun rok glad strijken. Dat waren nog eens tijden. Lang vervlogen, niet gelogen.

Zij heeft vandaag weer over mij gepraat! Toevallig hoor ik het haar zeggen: “Weet je nog, die mooie jurk en hoe we dansten op dat chique feest?” Na al die jaren ben ik nog niet uit haar gedachten. Misschien mag ik haar nog 1x omhullen. Ik wil nu tevoorschijn komen en opnieuw de sterren doen verbleken. Haal mij eruit!

Mijn buren aan weerszijden worden opzij geschoven. Ik hoor hoe de rits van de hoes open getrokken wordt. Mijn stof gaat extra glanzen. Zou het dan toch waar zijn? Ze pakt me vast en vlijt me dicht tegen haar aan. In de spiegel zien wij elkaar. We zuchten allebei diep. 

______________________________________________________________________________________________________________________________

Handwerk is hip, HAKEN is hip (blog)

In oktober 2015 leerde ik enkele dames haken. Ik kreeg later via de Whatsapp een foto met een prachtige, gehaakte omslagdoek erop als resultaat van de haaklessen! Ik zette op Facebook en op de website de volgende tekst:

"Wil je altijd al haken en heb je dit nooit geleerd, dan is dit je kans. An leert je haken in 2 middagen. De 'aanhaaktafels' zijn op woensdag 14 oktober en woensdag 21 oktober van 15.30 tot 17 uur. De Tafel van An zorgt iedere keer voor 2 drankjes en 2 hapjes. Totale prijs voor 2 middagen: 42,50 euro. Je leert: lossen, vasten, stokjes, vierkant, rond en een begin met patroonhaken. Neem wel zelf je haaknaald en wol mee. Aanmelden kan voor 12 oktober. Bel met An op 06 2937 1202. Je krijgt op 12 oktober 's middags bericht of er voldoende deelnemers zijn."

______________________________________________________________________________________________________

Annie (blog)

Ze heeft er geen zin meer in. Ieder jaar die rompslomp. Planten eruit, water eruit, vissen in een emmer en schrobben maar. Deze keer geen jaarlijkse vijverschoonmaakbeurt.
Ze tuurt en tuurt, ze ziet er maar één. Heeft een reiger haar tuin bezocht of heeft de hoogbejaarde kater van de buren een opleving gehad?
Voorzichtig glijdt de vis uit het schepnet in de emmer. Enkele zuurstofplantjes houden haar de komende dagen gezelschap. Ze laat nog tien korrels voer in het water glijden.
Annie gaat aan de slag. Ze is druk in de weer met water, planten en schrobber. Na een uurtje of twee kijkt ze onder het genot van een kopje koffie tevreden naar het gat achter in de tuin.

Ontbijt op zaterdag: eitje, krantje, radio aan. Tijd voor alles, geen wekker, geen gehaast. Na twee happen brood gaat de bel. Laat maar even, nog even niet, eerst ontbijten.

Er wordt op het raam getikt. Een blond gezicht verschijnt. Annie staat voor de deur met een glimlach van oor tot oor, een emmer in de ene en een lege vijver in de andere hand. Of wij belangstelling hebben?
Het is gedaan met de zaterdagochtendrust. Het ontbijt wordt afgeraffeld, de radio gaat uit, de krant wordt weggelegd voor ’s middags. Er moet gewerkt worden.
De vijver ziet alle plekken van de tuin, voordat een passend gat voor haar wordt gegraven. Annie’s emmer met inhoud staat geduldig te wachten.
Talloze zweetdruppels later vult de vijver zich met water. Enkele stenen op de bodem zorgen ervoor dat zij op haar plaats blijft. Planten eromheen completeren de nieuwe woning voor de goudvis. Zij zwemt vastberaden rond en wordt verrast met een naam en tien eetbare korrels.

Kater Karel en poes Loes kunnen wel buiten blijven. Ik ben maar even weg, een paar zuurstofplanten halen voor ons nieuwe huisdier.
Een uurtje later sta ik verbijsterd bij de vijver. Waar is vis Annie? Annie is weg! Heeft Karel of Loes haar opgegeten? Ze lijken beide schuldbewust weg te duiken…
Ik zet drie stappen op het grasveld. Daar ligt Annie. Ze kijkt me wanhopig aan en hapt naar adem.

______________________________________________________________________________________________________

Parijs (blog)

Vanaf een terrasje achter een grand crème sla ik het Parijse straatleven gade. Op de hoek staat een corpulente agente. Pet op het hoofd, strakke blik en strakke broek. Ze pakt een rood-wit lint uit haar jaszak en begint dat in een heel langzaam tempo af te rollen. Met blote handen, want eerst heeft ze haar smetteloos witte handschoentjes uitgedaan. In een tergend langzaam tempo, vinger voor vinger, van pink naar duim. Ze loopt naar een lantaarnpaal toe en laat het lint om de paal dansen. Een knoop erin, een strik erop, het lint zit goed vast. ‘Weer 5 minuten diensttijd voorbij’, zie je haar denken. De handschoenen gaan weer aan, vinger voor vinger, van duim naar pink.

Ze paradeert de straat over, lint in de linker hand, en stevent op een grijs paaltje af. Hetzelfde ritueel herhaalt zich, met het enige verschil, dat ze ontdekt dat het lint deze keer te kort is. Als in een in slow motion afgespeelde film beweegt ze zich naar de eerste paal. Ze trekt de handschoentjes weer uit, maakt het lint los en bevestigt het opnieuw. ‘Hopelijk is het nu lang genoeg’, zie je haar verveeld denken. Weer 5 minuten diensttijd voorbij. De witte handschoenen, die er nog steeds onberispelijk uitzien, gaan weer aan. Ze steekt voor de tweede keer de straat over richting het grijze paaltje. Ook het handschoenenritueel herhaalt zich.

Eindelijk is de straat afgezet. Het lint staat strak gespannen en het ritselt triomfantelijk in de wind. Het zelfvergenoegde gezicht van de agente spreekt boekdelen: dat heeft zij toch maar even prima geregeld.
Ondertussen heeft zich een rijtje toeschouwers verzameld. Ik kijk, nippend aan mijn grand crème, geamuseerd toe. De film speelt zich direct voor mijn neus af. De agente kijkt nors, snuift met haar neusgaten en schudt ‘nee’. Niemand mag erlangs. De toegang tot de straat is hermetisch afgesloten.
Oogluikend staat zij het toe, dat een oudere dame met haar Smart langs de afzetting rijdt. De agente duwt daartoe het lint wat naar beneden, zodat het kleine autootje er per ongeluk overheen kan rijden. Twee motorrijders mogen onder het lint door, dat toevallig net iets opwaait op het moment, dat zij eraan komen. Scène na scène speelt zich af. Ik kijk gespannen toe.

De grand crème is betaald en ik verlaat het terrasje. Terwijl ik verder loop, zie ik nog net hoe de agente haar witte handschoentjes weer uittrekt, het lint oprolt en vervolgens de onaangetaste handschoenen weer aantrekt en rustig wegwandelt.

Dit is Parijs op haar best.

_____________________________________________________________________________________________________

Hemelse modder (blog+recept)

Een zonnige winterse dag en een hele vrije middag wachten op mij. Mijn geliefde belde me om een mooie fietstocht aan te kondigen. Hij is onderweg van het werk naar huis.
2 uur, 30 kilometer en 1 liter water later beland ik met een lekke band in een verlaten bushokje.
Hij spoedt zich per fiets naar onze auto verderop, om mij daarmee later weer op te halen. Ik zucht eerst diep, snuif de frisse winterlucht op en droom langzaam weg naar hemelse sferen.
Ik zit in een modderbad met hemelse modder. Dark chocolate all over me en ik geniet.
Ik geniet van de langzaam steeds warmer wordende bruine massa, die au bain-marie tot smeltpunt wordt gebracht. Ik wentel me in de stijf geslagen eiwitten, die als een wit lakentje rondom me door de modder worden gespateld. Ik voel me als een pindarotsje in een chique bonbondoosje als de zijdezacht geklopte slagroom bovenop me valt.
Dit is puur geluk.

Het koude dompelbad voelt als een grote ijsklont, die heel langzaam van mijn nek over mijn rug naar beneden glijdt en die me verkleumt tot op het bot. Rillend wrijf ik in mijn ogen.
Een auto toetert me naar vandaag. Samen zetten we de fiets achterop. Ik rij de winterse februaridag uit, maar niet voordat ik het recept heb gegeven van dit heerlijke chocolade-nagerecht voor 4 personen, van 'mijn' hemelse modder.

Recept

Je hebt nodig: 200 gram pure chocolade, in stukjes en wat extra chocolade voor de garnering, 2 eetlepels melk, 3 eiwitten, 250 ml slagroom en 1 zakje vanillesuiker.
Smelt de chocolade met de melk au bain-marie en laat daarna iets afkoelen. Klop de eiwitten in een vetvrije kom stijf en klop de suiker met de slagroom in een andere kom stijf. Spatel de eiwitten door de gesmolten chocolade en schep daarna de helft van de slagroom erdoor. Verdeel de hemelse modder over 4 glaasjes en zet deze minimaal 2 uur in de koelkast. Van de extra chocolade kun je krullen schaven. Garneer hiermee de modderglaasjes en spuit tot slot een toefje slagroom bovenop.

Enjoy!

_____________________________________________________________________________________________________

La poule de Bresse (gedicht)

Als ik haar zie, schiet mij maar een gedachte door het hoofd: statig.
Statig schrijdt zij langs de klaver, statig stapt zij door het hoge gras.
Als zij voorbij trekt, wijken alle mieren.
Vlinders vliegen verdwaasd om haar heen.
Bijen zoemen zachter en papavers verbleken bij haar rode kuif.
Haar veren ruisen in de wind, haar zwarte kraaloogjes kijken je intelligent aan.
Zij is de koningin van alle struise dames; zij is de godin van de dis.

Doodstil ligt zij voor zich uit te staren.
De kop ineen gedoken, de tenen wijd gestrekt.
Volgestopt met wilde kruiden.
Haar staart is in een saus gelegd.
Na vier maanden paraderen, de bekroning en haar lot:
mes en vork en vier 'genieters' peuzelen haar op.

_____________________________________________________________________________________________________

Van toen en nu (blog)

Het is 1968. Er staat een grote ketel op het aanrecht. De moestuin is geplunderd, de weckpotten staan klaar. Rabarber en andere groenten worden geweckt, sperziebonen worden in het zout bewaard en zuurkool wordt in het vat gedaan. De potjes met jam en appelmoes staan op de planken in de kelder: mijn moeder zorgt ervoor, dat we in de winter voldoende voorraad hebben en ik help mee. Al die zaligheden worden ’s avonds op tafel getoverd, waar wij met z’n drieën ervan mogen smullen. Als enigst kind ‘vecht’ ik soms met mijn vader om iets heel speciaals.

Mijn moeder maakte vroeger vaak chocoladevla. De melk werd vers bij de buurman gehaald, die boer was. Als ik uit school kwam, dan rook ik het al. Het steelpannetje met vla stond op het granieten aanrecht af te koelen tot na het eten. Ik kreeg alvast een eetlepel op een klein schoteltje om voor te proeven.  Na het eten werd de vla plechtig opgediend op een mooi diep bord. Hij glansde ons tegemoet. Als een gladde vlakte, waarop zojuist een laagje water was gespoten. Zo mooi, dat het jammer was om de lepel erin te zetten. Zo aantrekkelijk en uitnodigend, dat je niet kon wachten om te proeven. We mochten om de beurt de pan uitlikken als deze bijna leeg was. De bofkont straalde dan van geluk, terwijl de ‘verliezer’ smachtend toekeek. Het heette toen nog ‘toetje’, nu heet het ‘dessert’.

We schrijven 1976. Lastig om woonruimte te vinden in een klein dorp, waar ik straks als juf ga werken. Uiteindelijk lukt het: boven de slagerij vind ik mijn stekje. Vanaf nu moet ik zelf iedere dag koken en mijn moeder benadrukt, dat dat ook gezond moet zijn. Zo begint mijn hobby. Ik experimenteer met producten, ingrediënten en bereidingswijzen. Bijna iedere dag verras ik mezelf met een lekker diner met zoveel mogelijk verse producten. Al die zaligheden worden ’s avonds op tafel getoverd, waar ik er alleen van mag smullen.

Die chocoladevla maak ik echter nooit. Net als erwtensoep: dat kan mam veel beter dan ik. Als mijn ouders af en toe op bezoek komen, nemen ze een stukje van de Apeldoornse keldervoorraad voor mij mee. Die peuzel ik dan geleidelijk op, soms vergezeld gaand van een goed glas wijn. De interesse in koken en wijn neemt toe en ik begin kookboeken te lezen om mijn kennis en vaardigheden te vergroten. Na een jaar hoef ik geen telefoontje meer te plegen om te vragen hoe iets klaargemaakt moet worden.

Het is 1987. Ik verhuis naar Twente, naar Oldenzaal en later naar Enschede, een hele leuke stad om te wonen, werken en genieten. Mijn man en ik leren elkaar kennen door mijn hobby: ik kook voor hem en we genieten sindsdien van vele lunches en diners. We verhuizen naar Almelo. Ik lees inmiddels kookboeken als romans, ben een wijnstudie begonnen en kook zo vaak als mogelijk is voor ons en anderen. Ik ga als thuiskok op aanvraag bij mensen thuis koken en geef af en toe workshops op locatie.

En nu is het 2015. Mijn hobby is inmiddels een grote passie, met als resultaat een heuse table d’hôte en een B&B. Als kind kondigde ik al aan, dat ik later een grote tafel wilde met veel mensen en nu hebben we er een. Er kunnen acht personen aan plaatsnemen. We plannen een aantal data, waarop mensen via de website www.detafelvanan.nl kunnen inschrijven voor een drie- of meergangen diner inclusief bijpassende wijnen. Ook kook ik op verzoek op locatie en geef ik workshops thuis en op locatie. Mijn passie is inmiddels mijn vak geworden. Het koksdiploma van de turbo-opleiding aan de Academie voor Gastronomie 'De Echoput' in Apeldoorn heb ik straks in mijn zak. Mijn motto is: eet en drink, ontspan en geniet! En dit hoop ik nog heel lang te doen aan De Tafel van An.

_____________________________________________________________________________________________________

Google (blog)

Ze staan netjes in het gelid, van Italië tot aan Rusland, van Twente tot aan Limburg, van Jonnie tot aan Sergio.
Mijn grote passie. Op alle pagina's de vingerafdrukken van een kookgek. Op enkele pagina's de spetters van een experiment, bij enkele foto's een snelle aantekening.
Een nieuwkomer is altijd welkom, ook al is dat verboden. De ruimte in mijn hoofd vult zich met nieuwe titels. Mijn wenslijstje groeit gestaag. Maar de ouwe getrouwen hebben geen plek voor nouveau cuisine. De kast is vol.
Het jarenlang wekelijks vijf tot tien kookboeken lezen heeft plaats gemaakt voor een druk op de knop en een muizensprong. De computer redt me als ik smacht naar nieuwe ideeën, inspiratie of moderne trends. Google is mijn nieuwe vriend. Hij helpt mij met zijn kennis en video's. Ik duik in zijn archief op verloren momenten en geniet van de aandacht die ik van hem krijg. Hij is heel openhartig, ik mag alles vragen en zien en zelfs bewaren voor later. Alleen... ik mis de geur...
De geur van verse drukinkt, van papier, van de bespatte pagina's, van de letters die samen een mooi kookconcert vormen.
Daarom gebruik ik bij het koken geen computer, maar een boek. En als ik dat boek niet heb, dan gebruik ik de gigantische bibliotheek die zich in de afgelopen veertig jaar in mijn hoofd heeft genesteld.
En... ik ben gelukkig.

_____________________________________________________________________________________________________

Coq au vin op klassieke wijze (Frans recept)

Ingrediënten: 4 kippenbouten of een hele kip in stukken gesneden, 150 gram ontbijtspek (in blokjes), 2 eetlepels vloeibare boter, 10 sjalotjes, 2 tenen knoflook (gehakt), 250 gram champignons, 2 eetlepels bloem, 2 glazen rode wijn, 1 blaadje laurier, 2 takjes tijm, 2 takjes peterselie, zeezout, zwarte peper uit de molen, 2 eetlepels koude boter, 2 eetlepels fijngehakte peterselie

Bereidingswijze: Snijd de kippenbouten in tweeën, tussen het gewricht van de poot en de dij. Wrijf de kipdelen rondom in met peper en zout. Verwarm de boter in een grote braadpan of stoofpan en bak het spek zachtjes uit. Leg de kipdelen erbij en braad het rondom aan. Pel ondertussen de sjalotten en knoflook en snijd ze doormidden. Maak de champignons schoon met een stukje keukenpapier. Haal het vlees uit de pan, bak de sjalotjes, knoflook en champignons lichtbruin. Strooi er de bloem over en bak dit even om. Leg het vlees terug en giet er dan de wijn over. Laat de wijn aan de kook komen en een paar minuten zonder deksel koken zodat de alcohol voor het grootste deel kan verdampen. Leg de kruiden erbij en laat met het deksel op de pan circa 1,5 uur stoven. Maak de saus af door alles met een schuimspaan uit de saus te scheppen en de saus een paar minuten in te laten koken op hoog vuur tot deze wat dikker is geworden. Zet het vuur laag en voeg dan de koude boter in vlokjes toe. Roer het door en breng het op smaak met peper en zout. Leg de kip, spek, champignons en ui weer terug in de saus.

Serveren: Serveer een stuk kip met een lepel saus en strooi er de fijngehakte peterselie over. Lekker met pompoen uit de oven en haricots verts met ontbijtspek eromheen (pakketje).

_____________________________________________________________________________________________________

Portugese mosselen voor 2 personen (recept)*

Benodigdheden: 1 hoge pan, 2 kg mosselen, 4 harde uien, 2 of 3 teentjes knoflook, 1 theelepel paprikapoeder, 1 eetlepel (meer of minder) sambal, olijfolie, stokbrood, 150 grs rauwe ham (in plakjes van ca 1,5 cm dik), 150 grs salami of chorizo (in plakjes van ca 1,5 cm dik), verse peterselie

Voorbereiding: Was de mosselen in schoon water en laat deze minimaal 0,5 uur in het water staan. Doe ze daarna in een vergiet en laat ze uitlekken. Pel de uien en snijd ze in dunne ringen. Pel de knoflook en snijd deze in kleine stukjes of pers deze uit boven de pan. Snijd de ham en de salami of chorizo in kleine reepjes van ca 2 x 3 cm.
Werkwijze: Vul de bodem van de pan met olijfolie en verhit deze. Bak de uien in de pan tot dat deze glazig zijn en doe vervolgens de knoflook erbij. Voeg sambal en paprikapoeder toe. Daarna de ham en de salami of chorizo.
LET OP: geen water of ander vocht toevoegen.
Laat alles even lekker bakken. Leg de uitgelekte mosselen (die in het vergiet liggen) boven op de ingrediënten in de pan en kom er daarna niet meer aan, dus niet roeren. Doe het deksel op de pan. Zet het vuur hoog. Knip of snijd ondertussen de peterselie fijn. Schud na ca. 5 minuten de pan flink heen en weer. Verhit opnieuw nog eens 5 minuten en schud opnieuw.
LET OP: geen water of ander vocht toevoegen.
Het vocht dat is opgenomen door de mosselen is eruit gekomen door het koken en heeft zich met de ingrediënten in de pan vermengd. Hierin kan je het stokbrood dopen. De mosselen zijn door het schudden gevuld met de uien, de ham, salami of chorizo etc.
Serveren: Voeg de peterselie toe en serveer met stokbrood.

* Met dank aan Henk Rietveld.

____________________________________________________________________________________________________

Mosselroomsoep (recept)

Gooi het mosselnat waarin de mosselen zijn gekookt en overgebleven mosselen niet weg. Laat alles afkoelen en maak er de volgende dag soep van. Laat het mosselnat door een zeef lopen en verwarm het in een pan. Voeg een pakje houdbare slagroom toe en 2 eetlepels dille, naar gelang de hoeveelheid mosselnat. Een klein scheutje whiskey voegt zeker iets toe aan de smaak, evenals enkele draaien zwarte peper uit de molen. Doe er tot slot de overgebleven mosselen bij en warm deze nog even mee. Zijn er te weinig mosselen overgebleven, dan kun je dit aanvullen met zeevruchten of verse mosselen. De kleur van de soep kun je verfraaien door een klein beetje geelwortelpoeder of kurkuma toe te voegen. En wil je het helemaal chique, gebruik dan saffraandraadjes.

_____________________________________________________________________________________________________

Olie en zout (tip)

Heerlijk op tafel voordat de gasten de eerste gang geserveerd krijgen: enkele soorten olijfolie in leuke flesjes of in kleine bakjes met daarbij schoteltjes met verschillende soorten zout. Een in kleine stukjes gesneden bruin boerenbrood maakt het festijn af: lekker dippen maar! Eventueel kun je nog een korte uitleg geven over de soorten olie en zout.

_____________________________________________________________________________________________________

Vogelmuur (recept)

Nooit gedacht dat de door mijn man gehate vogelmuur ooit nog eens in de salade zou belanden. Heerlijk met gemengde slasoorten en een eenvoudige dressing van 1/3 citroensap en 2/3 olijfolie extra virgine. Voeg een paar kleine tomaatjes toe, enkele rode ui-ringetjes en een handjevol verse kruiden uit de tuin. Succes gegarandeerd, vindt ook mijn man.

_________________________________________________________________________________________________________________________

Gastenreacties:

"Om mijn 21 diner soepel te laten verlopen, heb ik An ingeschakeld. Een menu was van tevoren wel grofweg besproken, maar tot onze grote verrassing kwam ze enthousiast aanzetten met kaviaar, mosselen, kreeft, uitgebreid kaas- en patéplateau en noem maar op. Op vakantie had ze samen met haar man d'r campertje al volgepropt met wijnen, port en champagne, zodat ze tijdens het diner bij iedere gang een bijpassende drank kon serveren. Zelfs m'n vader, die normaal zijn menu beperkt houdt tot 'tuffel'n, greunte en 'n stuk vléés', was erg te spreken over alles wat hij nog nooit eerder gegeten had. Bedankt voor een fantastische avond An!"

_________________________________________________________________________________________________________________________________